“Op 3 december 2024 veranderde alles in één klap'', herinnert Michaela zich. “Het begon met testjes voor een hernia, en ineens zakte ik door mijn benen en werd ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht.'' De woorden van de neurochirurg vlak voor de operatie waren duidelijk: ‘Alles wat weg is, is weg.’ En alles was weg. Die woorden sloegen in als een bom. De boodschap was duidelijk: mijn toekomst was op 4 wielen (rolstoel) in plaats van twee (fiets). In de week na de operatie in het ziekenhuis gebeurde er echter iets onverwachts. Michaela kreeg jeuk bij haar voeten. Langzaam, beetje bij beetje, kwam er meer gevoel terug. Ook de beweging in haar benen kwam op gang. En voor ze het ziekenhuis verliet, waren de eerste voorzichtige pasjes in de rollator gezet.
Toen alles stilviel, bleef Michaela gaan: ‘Gaat niet, bestaat niet’
maandag 4 mei 2026
Jarenlang vond Michaela Stuart haar vrijheid op de fiets. Wat ooit begon met een tocht voor het goede doel in 2012, groeide uit tot een passie die haar leven kleur gaf. ‘Gaat niet, bestaat niet’ was hoe ze leefde—en hoe ze elke klim aanging. Tot haar leven abrupt stil kwam te staan. Een hernia beschadigde haar ruggenmerg, met een incomplete dwarslaesie tot gevolg. Van het ene op het andere moment verdwenen gevoel, kracht en controle. Gedurende haar revalidatietraject bij Adelante kreeg haar overtuiging een diepere lading. Niet als vanzelfsprekendheid, maar als houvast. Elke kleine vooruitgang werd een overwinning. Elke stap een bewijs dat ‘gaan’ misschien anders wordt, maar nooit onmogelijk.
“Ik weet nog dat ik weg mocht uit het ziekenhuis en voor het eerst bij Adelante kwam. Ik zag de woorden op de gevel ‘haal het beste uit jezelf’. Vanaf dat moment wist ik één ding zeker: ik wil weer kunnen fietsen en de bergen in, stap voor stap, trap voor trap.”
Ondanks de positieve instelling was het revalidatietraject zwaarder dan verwacht. “De therapeuten hebben me soms echt van het behandelplein afgehaald. Ik bleef maar doorgaan met oefenen. Sommigen hebben een engelengeduld gehad met mij, en daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor,” vertelt Michaela geëmotioneerd. “Regelmatig hoorde ik: wees nou eens lief voor jezelf en wees trots op elke stap die je zet, hoe klein ook. Dat heeft me enorm geholpen.”
Iets anders dat Michaela is opgevallen tijdens haar revalidatie is de positiviteit en betrokkenheid van het revalidatieteam. ‘’Je bent bij Adelante niet ‘de dwarslaesiepatiënt’. Ik was gewoon Michaela, als persoon en ook als onderdeel van het team.'' De combinatie van deskundige begeleiding, geduld en persoonlijke aanpak gaf Michaela het vertrouwen om te blijven knokken, ook wanneer het zwaar was.
Na maanden van intensieve revalidatie heeft Michaela haar leven weer voor een groot deel op de rit, met nieuwe energie en een hernieuwd gevoel van vrijheid. “Ik leef mijn leven eigenlijk weer zoals hiervoor, maar nu rustiger en bewuster. Ik geniet letterlijk van alles wat ik weer kan en dat is heel veel”, vertelt ze. Ze werkt weer volledig bij de Gemeente Landgraaf, onderhoudt hechte contacten met collega’s en oud-cliënten, en geniet van elke stap vooruit, groot en klein. En haar passie voor fietsen leeft onverminderd voort: in juni gaat ze als buddy, op haar eigen fiets, mee met de handbikebattle. En in september beklimt ze de Mont Ventoux, volledig op eigen kracht, waarmee ze geld inzamelt voor het Toon Hermans Huis Parkstad en Groot Verzet tegen Kanker. Voor Michaela is dit meer dan een sportieve uitdaging; het is een bewijs van doorzettingsvermogen en hoop. Zoals ze zelf zegt: “Als ik iets heb geleerd, is het wel: ‘gaat niet, bestaat niet’, ook al is het soms anders dan gepland.’’